Iro Nikopoulou

Translated by Vassilis Manoussakis
In the name of or Into the light again

One rainy day she made up her mind
and gave me my starched white
christening clothes 
For forty years
she was drenching it in dark 
in acid chlorine
and hot water

For the olive oil and the wishes to go
for ill Fate to flow
her hands filled
with marks and old age spots
as if for forty years she had carelessly
been drinking coffee in secret

I look at it as it is white and unwrinkled
in the plastic bag
breathing with difficulty
each day's slaughtered animal 
in the sun of the return air christening
in my arms I am consoling it
that little one still crying

Εις το όνομα ή Ξανά στο φως

Μια μέρα βροχερή το αποφάσισε
λευκό κολλαριστό και μου παρέδωσε
το βαφτιστικό μου ρούχο
Σαράντα χρόνια ολόκληρα 
στα σκοτεινά το μούλιαζε
σε όξινες χλωρίνες
και ζεματιστά νερά

Να φύγουνε τα λάδια κι οι ευχές
να φύγουνε κι οι Μοίρες οι κακές
γεμίσαν τα χεράκια της
στίγματα γεροντικές κηλίδες
σαν να ‘πινε σαράντα χρόνια
απρόσεκτα καφέ στα μουλωχτά

Λευκό κοκκαλωμένο το κοιτώ 
μέσα στην πλαστική σακούλα
δύσκολα ν’ ανασαίνει
της κάθε μέρας το μικρό σφαχτό
στον ήλιο επιστροφής  αεροβάφτισμα
στην αγκαλιά μου το παρηγορώ
εκείνο το μικρό που ακόμα κλαίει 


I who have studied the sea
deep in the flesh of shells
grinding the emptiness in between the teeth
the sharp metal of his laughter
his erotic bite on the shoulder
the deadly caress

I now speak 
to my unborn children
their steps I trace
in the nap of silence
untrodden is the cotton night

Watch out for
the tender smiles
holding hands
like Matisse's dancers
the chain
of bodies reaches the sky

Like rain it then falls
into the sea again
And elsewhere
in bright feasts
patent leather shoes melt
breaths stop

But do not forget
we are all Pluto's


Εγώ που σπούδασα τη θάλασσα
μέχρι τη ψίχα των οστράκων
το κενό αλέθοντας στα δόντια
το αψύ μέταλλο του γέλιου του
το ερωτικό του δάγκωμα στον ώμο
το χάδι το θανατερό

Τώρα μιλώ 
στα αγέννητα παιδιά μου
τα βήματά τους ανιχνεύω
στα χνούδια της σιωπής
απάτητη η βαμβακένια νύχτα

Τα τρυφερά χαμόγελα
χέρι με χέρι
σαν του Ματίς τους χορευτές
φτάνει η καδένα
των κορμιών στον ουρανό

Γυρνά μετά βροχή
ξανά στη θάλασσα
Κι αλλού πάλι
σε λαμπερές γιορτές
λιώνουν λουστρίνια
αναπνοές κομμένες

Όμως μην ξεχαστείτε
όλοι του Πλούτωνα
είμαστε προνύμφες 

Iro Nikopoulou was born in Athens and studied Art and Stage design at the Athens School of Fine Arts and obtained a degree in Art. Her poetry and short stories have been published in a number of literary journals and newspapers. She has published three poetry collections and two short story collections and a novella. She is a member of the Hellenic Authors Society.